Εγώ και εσύ μαζί...

Εγώ κι εσύ μαζί.
Εγώ κι εσύ μαζί.
Τα βάσανά σου είναι και δικά μου,
και για τους δυο μας χτυπάει η καρδιά μου,
Δυο φιλαράκια με μια ψυχή,
Εγώ κι εσύ μαζί,
Εγώ κι εσύ μαζί.

23:01.....Μπαλκόνι με αναμμένα κεριά...τουλάχιστον 30 βαθμοί Κελσίου, η Εθνική Ιταλίας να δίνει ρέστα,το τσιγάρο να αργοκαίει στο τασάκι....το μωρό μου στη διπλανή καρέκλα...στο ένα αυτί ακουστικό ..το ένα μάτι στα κουκλάκια της γείτονος Ιταλίας..α ρε τι κάνει ο Θεός όταν έχει κέφια...τα εξάντλησε όλα σε αυτή την ομάδα!!
Ηρεμία μετά από 3 εβδομάδες τρέλας...μόλις έκατσα κ ηρέμησα συνειδητοποίησα πόσο καιρό έχω να δω τους αγαπημένους μου φίλους..μου λείψατε όλοι ρεεεε..Είναι πολύ τρυφερό, πολύ όμορφο να έχεις να δεις και να μιλήσεις στους αγαπημένους σου καιρό και να τους παίρνεις στο τηλέφωνο με μια λαχτάρα να τους ακούσεις και εκείνοι να είναι εκεί, σαν να μην πέρασε μια μέρα, χωρίς τη παραμικρή ξινίλα, κατανοώντας ότι η απουσία σου δεν είναι αδιαφορία, αλλά "πρέπει"...Έπρεπε λοιπόν να μετακομίσω κ απλά να χαθώ για μερικές εβδομάδες,αλλά όλοι είστε εκεί να με βάλετε στην αγκαλιά σας το ίδιο εύκολα με πριν.....και εγώ απλά να αφεθώ ευτυχισμένη για ακόμα μια φορά που υπάρχετε στη ζωή μου...
Το μεσημέρι, μιλώντας με τον Τάσο στο facebook, βλέποντας με τι αισιοδοξία αντιμετωπίζει όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του, ήθελα να μπω μέσα στα καλώδια και να τον αρπάξω και να του κάνω μια αγκαλιά πιο μεγάλη από εκείνον...κ ταυτόχρονα ένιωσα τύψεις που δεν ήμουν εκεί όσο με χρειαζόταν αυτές τις 3 τελευταίες εβδομάδες...και ταυτόχρονα να νιώσω χαρά που μου έλεγε συνέχεια πόσο με αγαπάει και πόσο τυχερός είναι που με έχει στη ζωή του..και είναι τόσο τέλειο, μετά από τόσα χρόνια, να σου λένε οι φίλοι σου ότι σε αγαπάνε και να σε κάνουν να μη νιώθεις δεδομένος...να μη βγάζουν ξινίλες που δε σήκωσες τηλέφωνο εδώ κ μέρες!
Το πρωί, μπαίνοντας κλεφτά για λίγα λεπτά στο twitter, είδα ένα tweet που μου έφτιαξε όλη την επόμενη μέρα..
Jasminelupo@TasosMitakidis Taso, pes sthn mate mou, oti thn agapw polu:-) kalhmeres, efuga!!!
Και εγώ σ'αγαπώ Μαράκι μου και ανυπομονώ να κάτσουμε οι 2 μας στο μπαλκονάκι, να ανάψουμε κεριά, να ανοίξουμε μια μπουκάλα κρασί και να κυλιόμαστε στα πατώματα από τα γέλια...ή έστω σε ένα παγκάκι στη παραλία!!
Είναι εντυπωσιακό το πως μπορεί να φτιάξει η μέρα σου από το τίποτα...ξέρω ότι απόψε γράφω με αναρχία, αλλά έτσι μου βγαίνει..οι σκέψεις μου δεν έχουν σειρά, το κείμενο μπορεί να μην έχει συνοχή! Απόψε απλά θέλω να πω στους αγαπημένους μου, πόσο τους αγαπώ, πόσο τους χρειάζομαι και πόσο τυχερή είμαι..αρκεί ένα ντριννν και ένα "kiski μουυυ" ή ένα "που 'σαι ρε μέιτ?" για να φτιάξει όλη μου η μέρα!
Σας αφιερώνω λοιπόν αγαπημένοι τους στίχους από το "Εγώ και εσύ μαζί"..............
Τα βάσανά σας είναι και δικά μου,
και για τους δυο μας χτυπάει η καρδιά μου..
Καληνύχτα και όνειρα γλυκά....
Αφιερωμένο στους ανθρώπους της ζωής μου...Πρώτον κ κύριον στον φίλο και σύντροφο της ζωής μου, τον Δημήτρη μου...στην αγαπημένη μου Μαρία, στον λατρεμένο μου Τάσο , στη Ρανίτσα μου και στο Πενάκι...σας ευχαριστώ που είστε πάντα εδώ!

Goodbye.....

But I don’t want to hear this no more.....
And I don’t want to feel this no more....
And I don’t want to see this no more...
And I don’t want to experience this no more....

(Archive-Goodbye)

Συνήθως αφορμή για γράψιμο στέκεται ένα τραγούδι...λόγια, μια μελωδία,ένα συναίσθημα, καρδιοχτύπι,ξέσπασμα, κλάμα...απόψε είναι όλα αυτά μαζί....και ένας αποχαιρετισμός για πάντα. Ένας θάνατος......Πολύ σκληρή λέξη ,ε? Πονάει τα μάτια, το βλέμμα συνήθως στρέφεται αλλού, το στομάχι ανακατεύεται , οι κινήσεις αντανακλαστικές...μακριά από μας...κι όμως..κι όμως απόψε είναι μέσα στο σπίτι μου...κ εμένα να αναρωτιέμαι για ακόμα μια φορά πόσο αχάριστοι είμαστε,,πόσο παπάρες...παπάρες, αυτοί είναι η λέξη..συγνώμη απόψε θα είμαι αιχμηρή, πονάω...34 χρόνια είναι λίγα για να φύγει κάποιος από τη ζωή..πολύ λίγα για να χορτάσει αγκαλιές, γέλια, ήλιους, φεγγάρια, τσακωμούς, έρωτες, μυρωδιές , λουλούδια, διακοπές, θάλασσες, ηλιοβασιλέματα...ναι γαμώ το κεράτο μου, είναι λίγα......και εμείς εδώ, οι παπάρες, ασχολούμαστε με το ποιος πήδηξε ποια, αν η φίλη της ξίνισε γιατί τον ήθελε κ αυτή, με τα ψυχολογικά του καθενός που στα 30-31-32 + δε ξέρει τι του γίνεται, δε ξέρει αν θέλει να συνεχίζει γραφικά να νεανίζει, μαϊμουδίζοντας συμπεριφορές 15χρόνου πιτσιρικά full στις ορμόνες ή να συμβιβαστεί με μια οικογένεια...με τις συμπεριφορές όλων μας , που μας ξινίζει η δουλειά μας, γιατί είναι σε ένα γραφείο και δεν είναι αυτό που ονειρεύομασταν όταν μας πιπίλιζαν τα μυαλά στα πανεπιστήμια και στα σχολεία μας.....με όλους εμάς που θεωρούμε εξυπνάδα να έχουμε ασυνέχειες στις συμπεριφορές μας και να το θεωρούμε γαμώ το κέρατο μου φυσιολογικό...όλους εμάς που νομίζουμε ή καλύτερα θεωρούμε δεδομένο (ΤΙ ΠΑΠΑΡΙΑ!!!!) ότι η ζωή είναι δική μας και μπορούμε αλαζονικά και συστηματικά να κάνουμε ότι γουστάρουμε χωρίς συνέπειες...Θέλω να δω ποιος από όλους εμάς θα πει στον Χ. ότι αύριο το πρωί που θα ξυπνήσει η Π. θα λείπει από δίπλα του...και όχι γαμώτο, η Π. δεν έχει πάει για τσιγάρα..δε θα ξαναγυρίσει..η Π. έφυγε για πάντα..θα ξυπνήσει αύριο το πρωί και η αρραβωνιαστικιά του, η γυναίκα της ζωής του ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ. Ότι την πήρε παρά τη θέληση της μια καταραμένη αρρώστια........Να δούμε ποιος από όλους εμάς θα πείσει τον Χ. ότι η Π. δε θα ξαναγυρίσει...

Κάποτε , πάνω σε ένα καβγά, είχα ρωτήσει τον καλό μου....."Αν αύριο το πρωί ξυπνούσες, άνοιγες τα μάτια σου κ έλειπα από δίπλα σου, αλλά είχα πεθάνει, δε μπορούσες να με ξαναβρείς πουθενά, για τι θα μετάνοιωνες που δε μου είχες πει...?"...του ζήτησα να μη μου απαντήσει, να κάτσει απλά να το σκεφτεί. Με αυτό το σκεπτικό λειτουργώ , τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής, έπειτα από εκείνη τη νύχτα που κόντεψα να χάσω την αδερφή μου για πάντα.....εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που συνειδητοποίησα ότι μπορεί να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να μην είναι πια εδώ..εκείνα τα 10 δευτερόλεπτα μέχρι να δω ότι είναι ζωντανή και μετά απλά να κατέρρευσω......

Ας εξηγήσει λοιπόν κάποιος από εμάς στο Χ. ότι αύριο θα ξυπνήσει και η Π. δεν θα είναι πια εδώ....οι υπόλοιποι, απλά καθήστε αναπαυτικά μπροστά στις οθόνες σας, πείτε "ωχ μωρέ..τι μαλακίες γράφει κ αυτή..μας χάλασε πρωινιάτικα-μεσημεριατικα-βραδιάτικα" , βρίστε με και κάντε αυτο που ξέρετε καλύτερα...get on with your lives..οι λίγοι που μάλλον κλάψατε, σκεφτείτε ποιον θα σας στοίχιζε να χάνατε για πάντα και απλά σηκώστε το γαμωτηλέφωνο και πείτε του "σ'αγαπώ, σε ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου.."...

.....καλό ταξίδι κορίτσι μου....

I told you so...I'm not common people.

Νομίζω πως όλοι έχουμε ξεφύγει...όλοι μας. Μηδενός εξαιρουμένου.Ourselves included..Τι έχει γίνει ρε παιδιά? Που στο καλό (για να μη πω κάτι πιο βαρύ...) χάσαμε το τόπι..? ΟΕΟ? Για ποιο λόγο μέρες, απογεύματα, νύχτες που ξεκινάνε με τις καλύτερες των προδιαγραφών, πρέπει να καταλήγουν σε disasters..? Σε λαμπόγυαλο? Γιατί ότι είναι ωραίο , αντί να μας δένει, πρέπει να το πατάμε κάτω και να το κάνουμε σκόνη?

Ωραία η ταμπέλα του not common people..μας δίνει ωραίο άλλοθι..να προσβάλλουμε, να δίνουμε κλωτσιές, να ισοπεδώνουμε , να καταστρέφουμε και μετά να λέμε..." I told you so...I'm not common people..." . Σώπα ρε μεγάλε...και εσύ κοπελιά...πως την έχετε δει? Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να τα κάνετε λαμπόγυαλο στο βωμό του not normal...? Τα ψυχιατρεία έχουν άδεια κρεβάτια...και οι ψυχολόγοι χωρίς δουλειά θα μείνουν?? Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να δηλώνουμε, να αυτοαναιρούμαστε και μετά να ξαναδηλώνουμε και μπλα μπλα μπλα , χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες...? Ωραίοι γίναμε..πάψαμε να υπολογίζουμε τον διπλανό μας...ξεχάσαμε να βουτάμε τη γλώσσα μέσα στο κεφαλάκι μας πριν μιλήσουμε και διώξουμε τον άλλον από δίπλα μας once and for all..γιατί αν σπάσει μια το γυαλί, δύσκολα το φτιάχνεις πάλι...κλισέ, ξεκλισέ, η αλήθεια είναι.. Ανοίγουμε το στόμα μας και μιλάμε και λέμε, λέμε , λέμε....επιπόλαιες κουβέντες, άτοπες δηλώσεις, κουβέντες που εκ των προτέρων είναι άκυρες..και το χειρότερο είναι ότι και ο άλλος καταλαβαίνει ότι λες μαλακίες και ότι όλα αυτά που λες καλύπτουν δικές σου ανασφάλειες, φόβο να παραδεχτείς όλα αυτά που έχεις μέσα σου και φοβάσαι να εκφράσεις....φοβάσαι ενδεχομένως να διεκδικήσεις....και το αποτέλεσμα...μια μεγάλη τρύπα στο νερό...στο τέλος της μέρας γυρίζεις σπίτι σου άδειος..άδεια..κενός..κενή....κυρίως όμως μόνος....χωρίς την αγκαλιά, το χάδι, το ντάντεμα που έχεις ανάγκη...και την επόμενη που ξυπνάς, ψάχνεις τρόπο να κανονίσεις κάτι που θα σε κρατήσει όσο γίνεται περισσότερες ώρες έξω από το σπίτι σου...από τη μοναξιά σου που δεν αντέχεις..αλλά εσύ τελικά επέλεξες...αρνούμαστε να δούμε τη big picture...10μελείς παρέες 30+ , όλοι single, που τραβιόμαστε από μπαρ σε μπαρ, από εκδρομή σε εκδρομή ,από καφέ σε μπύρα και τούμπαλιν, χωρίς να τολμάμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον...καλύπτουμε τα κενά μας ψευτογελώντας, με χαβαλέ, με απανωτά posts στο facebook για να αποδείξουμε σε όλους πόσο καλά περνάμε...προσπαθούμε να καλύψουμε τα κενά μας...και κυρίως προσπαθούμε να μείνουμε έξω από το σπίτι μας, γιατί δεν το αντέχουμε...δεν αντέχουμε να γυρίσουμε πίσω μόνοι, να φάμε μόνοι μας, να δούμε μόνοι μας τηλεόραση, να κοιμηθούμε μόνοι μας, να μην έχουμε άνθρωπο να μας κάνει αγκαλιά, να γελάσουμε, να μας φτιάξει καφέ και να μας τον φέρει στο κρεβάτι...δεν αντέχετε guys αυτό και όποιος έχει αντίθετη άποψη, ας σχολιάσει..η μοναξιά είναι ωραία, όταν είναι λίγη..και παροδική..και κυρίως όταν περιμένεις ότι κάποιος θα έρθει σε λίγο.....αλλιώς δε παλεύεται...Και όμως, προτιμάμε να κρατάμε τα χαρτιά και τις ψυχές μας κλειστά και αν μας ρωτήσει κάποιος γιατί, θα πούμε " δε ξέρω..μάλλον φοβάμαι"...Και προτιμάμε, όταν βρούμε αυτό το κάτι που μας εξιτάρει, που μας αγγίζει, που το θέλουμε, που μας λείπει , να το διώχνουμε από κοντά μας, γιατί απλά δε μπορούμε να το διαχειριστούμε...ή ακόμα χειρότερα , να μη το διεκδικούμε καν , γιατί είμαστε αλλεργικοί στην ευτυχία...και έτσι το χάνουμε, φεύγει και γυρίζουμε όλοι μας πάλι πίσω μόνοι.....άξιοι της μοίρας μας θα πω.....και χάνονται έρωτες, φιλίες,όμορφα βράδια, αγκαλιές, γέλια.................κρίμα...και κυρίως καλά να πάθουμε..οι 30+ με τα πτυχία,τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά, τις 5 γλώσσες, τη γαμάτη καριέρα, τα σούπερ ρούχα , αυτοκίνητα...με τις σούπερ wow παρέες ...οι not common, out of the box thinkers...που όμως γυρνάμε σπίτι μόνοι μας, γιατί φροντίσαμε , χάρη στην υψηλή ευφυία μας και την εξαιρετική ευφράδεια λόγου μας, να διώξουμε τον άνθρωπο που μας ενδιαφέρει από δίπλα μας μια για πάντα...

Κρίμα παιδιά...και τα μπαρ είναι γεμάτα 30+ singles not common people..

Αφιερωμένο στη Μαρία , ως συνέχεια του πρωινού post και σε όλους τους 30+ που γυρνάνε σπίτι μόνοι .........

A night to remember.....

Είναι κάποιες νύχτες στη ζωή όλων μας , που δεν τις έχεις προγραμματίσει επ'ουδενί..κάποιες νύχτες που σκάνε, προκύπτουν ξαφνικά...και μετά απλά τις θυμάσαι για πάντα...σαν και τη χθεσινή...............
Τετάρτη βράδυ...παραμονή 25ης Μαρτίου..η επόμενη αργία..από τα βράδια που περιμένεις πως και πως να ξεκουραστείς....αργία ενδιάμεσα στην εβδομάδα....το μόνο που σκέφτεσαι μετά από 1-2-3-4-5 ποτήρια σανγκριά και ένα χαλαρό μεξικάνικο γεύμα υπό το φως των κεριών και τους ήχους αργεντίνικου τάνγκο , είναι το κρεβάτι σου...γλυκειά ζάλη, ωραία κούραση....βγαίνουν ρούχα...μαύρο σατέν νυχτικό...ντεμακιγιάζ...και ένα γρήγορο check στο facebook...to keep myself updated...και τότε το βλέπω...."www.extremeradio.gr ΕΚΠΛΗΞΗ! ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ!!! ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΗ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙ!"...............γράφει ο αγαπημένος μου Τάσος..........."WOWWWW!!!!" σκέφτομαι...αυτό είναι ότι πρέπει...χαλαρή μουσικούλα μέχρι να με πάρει ο ύπνος....φυσικά δίνω το παρόν......άγιο FCB chat...μεγάλη εφεύρεση..μπράβο στον Zucherman...."Τασούληηηηηη μουυ...εδώ είμαιιιιιι!!!!!! Ήρθααααα""" ...τέτοιος ενθουσιασμός!!!!!!! Απάντηση δεν έρχεται...το τραγούδι τελειώνει...ανοίγει μικρόφωνο.."kiski μου καλησπέρα.....με το παρακάτω τραγούδι..." ......Here without you, 3 doors down..."Σ'αγαπώωωωω, σ'αγαπώωωωω.." του γράφω..." Σ'αγαπωωωωώ σου λέω..!!""Κι εγώ"..μου απαντά...Με μερικούς ανθρώπους έχεις τους δικούς σου κώδικες...κώδικες που έχεις αναπτύξει μετά από χρόνια, δάκρυα, καρδιοχτύπια, αγκαλιές, κουβέντες ατελείωτες πάνω από αλκοόλ και τσιγάρα...κώδικες δικοί σου και δικοί του..κανενός άλλου. Το κρασί ανοίγει, το ποτήρι γεμίζει, δε κοιμάμαι απόψε...ανάβω τσιγάρο, αρχίζω τα posts..τσουπ ..σκάει κ το Ευάκι..."τι παίζει ρε συ ο άνθρωπος...θα μας κάψει.."....ναι Ευάκι, θα μας κάψει απόψε... Ο γνώριμος ήχος των James...Senorita....ο ήχος που κάποτε μας ένωσε....το μικρόφωνο ξανανοίγει..αρχίζει να μιλάει για τους κώδικές μας...τους δικούς του και τους δικούς μου....Aerosmith., I don't wanna miss a thing....η καρδιά χτυπάει...πάντα το κάνει αυτό με αυτό τι τραγούδι.....Το Ευάκι συνεχίζει τα posts..." Έλα από δω ρε kiski..άντε..." ...αν δεν είχα ξεντυθεί θα ήμουν ήδη στο ραδιόφωνο!!!!!Γεμίζω πάλι το ποτήρι, ανάβω τσιγάρο, ο γνώριμος ήχος-pop!!- του FCB chat ....."Hey..ti kaneis esy tetoia wra xypnia...?" σε άψογα greeklish straight from London.....καλώς το ψαράκι...join us! " Vale extreme twra...o Tasos ta spaei..." .....είναι τρελό το πόσο γρήγορα μπορούν να διαδοθούν τα νέα στο ίντερνετ...και πόσο μακρυά....Το εκ Λονδίνου ψαράκι μου έχει κέφια..."akou na sou pw ti epatha simera.....".....και αρχίζει να μου περιγράφει με τρελό ενθουσιασμό τη μέρα του στο Λονδίνο....πόσο λατρεύω όταν το κάνει αυτό...μπορώ μέχρι και να φανταστώ ακριβώς τη ψαρίσια μούρη του να λάμπει , να χαμογελάει από ενθουσιασμό...περιγράφει ασταμάτητα..τον διαβάζω χαμογελώντας....όταν χαμογελάει, θες απλά να το πιάσεις και να το ζουλήξεις!!!!! Σαν παιδάκι που ανοίγει τα χριστουγεννιάτικα δώρα του!!!!!!Ο Τάσος στο background να τα κάνει λαμπόγυαλο...το FCB του έχει κρασάρει από τα request...προσπαθώ να του μιλήσω.." Τάσε μου..στείλε πολλά χαιρετίσματα στο ψαράκι μου στο Λονδίνο".....ο Τάσος ποτέ δε μου χαλάει χατήρια...το ψαράκι ενθουσιάζεται..."eisai treli!!!!!!!!"..μου λέει...το ξέρω guys.....είναι το μεγάλο μου ατού....αυτό αγαπάτε σε μένα και το ξέρω.....Εγώ υποτείθεται ότι θα κοιμόμουν...η ώρα έχει πάει 2...και να θελα, δε θα μπορούσα να θυμηθώ όλα τα τραγούδια που ακούσαμε χθες...ήμουν πολύ εκστασιασμένη για να το κάνω....1993-1994 κάπου εκεί...νύχτες με το ραδιόφωνο αγκαλιά,αφιερώσεις ο ένας στον άλλον..ατέλειωτη αναμονή στα τηλέφωνα για να πούμε ένα σ'αγαπώ στον αέρα...2010..." Τάσε μου...Πόσο σε θέλω από Τερμίτες..." ...άγια τεχνολογία, λίγα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν για να φτάσει η επιθυμία μου..." kiski μου, το τραγούδι σου έρχεται σε λίγο"...το Ψαράκι συνεχίζει να στέλνει ..και εγώ να απαντάω...."re sy...auto einai trelo...egw edw londino, esy salonica , o tasos sto radiofwno...wow ..kai kanoume pragmata oloi mazi san na imaste mazi...!!" ...είδες ψαράκι μου η μαγεία του ίντερνετ...και λένε μετά ότι σε αποξενώνει....δηλώσεις ημιμαθών που απλά φοβούνται αυτά που δε μπορεί να κατανοήσει το into the box μυαλουδάκι τους....ξαφνικά τα πάντα σταματούν......το ψαράκι μου γράφει..."sssssttt....ssstttt...akou.." ...δυναμώνω...αφουγκράζομαι...η Αρετούσα παραπονιέται....σε στίχους φυσικά Βιτσέντζου Κορνάρου και εκτέλεση Β. Παπακωσταντίνου...στη κυριολεξία κρατάω την ανάσα μου...έχω ανατριχιάσει ως το κόκκαλο....στο Λονδίνο κάποιος κλαίει για τη λεβεντομάνα Κρήτη..και το μοιράζεται με όλους μας...η βραδιά εξελίσσεται τρελά...η Αρετούσα μας γονάτισε..πρέπει να το ελαφρύνουμε λίγο....
Πυξ Λαξ, Τερμίτες, Archive,Guns n Roses, U2............
Και η βραδιά κλείνει όπως όλες οι βραδιές του Τάσου....with or without you......
Σε ευχαριστούμε baby για το υπέροχο βράδυ....όλο το παραπάνω είναι αφιερωμένο σε σένα και τις μουσικάρες σου...I love you..

I want to live like common people........

You 'll never understand...how it feels to live your life..with no meaning or control..and with nowhere left to go..

You're amazed that they exist..and they burn so bright..whilst you can only wonder why...

Οι PULP πλημμυρίζουν το δωμάτιο...εξαιτίας ενός Ιχθύ που μου το έχει κολλήσει από προχθές..και ναι αγαπητέ, για σένα μιλάω..για σένα που θες να ζήσεις like common people, αλλά όταν το προσπαθείς, δε το πετυχαίνεις...δεν το πετυχαίνουμε..αναρωτήθηκες ποτέ γιατί..? Γιατί πολύ απλά δεν είμαστε common people, ποτέ δε θα γίνουμε αγαπητέ..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο Ανικανοποίητος ήταν πολύ καλός μου φίλος..μου έπαιρναν τη Barbie πριγκίπισσα..ναι,οκ ωραία ήταν , αλλά μήπως θα έπρεπε τελικά να είχα πάρει και εκείνο το μικροσκόπιο(διότι μικρή είχα έναν επιστήμονα μέσα μου, αργότερα μου τον καταπίεσε το Εξαίρετο Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα..), διότι καλές οι Barbie και τα φουστάνια της και ο Ken και το παραθαλάσσιο σπίτι με το τζακούζι, αλλά εγώ ήθελα να γίνω Ερευνήτρια...και μετά έπαιρνα το μικροσκόπιο, παρατηρούσα για 5-10 μέρες ότι υπήρχε σε ζωντανό κ μη γύρω μου και μετά σκεφτόμουν..."ναι, ερευνήτρια...αλλά όχι σε αυτά τα χάλια...πρέπει να φοράω κάτι αντάξιο μου..να, ας πούμε σαν το φόρεμα της Barbie, το λευκό το business, πως θα γυρίσει να με κοιτάξει ο όμορφος ο γιατρός"...και παρατούσα το μικροσκόπιο και δωσ'του πάλι να ντύνω , να ξεντύνω τη Barbie...δεν έβρισκα ικανοποίηση πουθενά..πάντα ήθελα το αντίθετο από αυτό που είχα....

Στη μετέπειτα ζωή μου, αυτό αποδείχτηκε φυσικά σωτήριο, διότι με έσπρωχνε μπροστά..ήταν το κίνητρο μου..και ναι καλό μου Ψαράκι, ξέρω ότι ακριβώς αυτό ήταν που έφτασε και εσένα τόσο ψηλά! Αυτό ήταν βέβαια και ο λόγος που έσπασα τα μούτρα μου ουκ ολίγες..και ναι Ψαράκι μου, σηκώθηκα, σκούπισα το γονατάκια μου και συνέχισα το mentoring..του εαυτού μου και των άλλων!

Περασμένα όμως τα 30+ και με βαλίτσες αρκετά γεμάτες, αυτό το Ανικανοποίητο γιγαντώνεται..ειδικά όταν συναντάς ανθρώπους το ίδιο, το ολόιδιο με σένα!! Ανθρώπους που τα έχουν σχεδόν όλα-ναι Ψαράκι, μη γελάς, για σένα μιλάω- και ένα ωραίο πρωί τα βροντάνε ,τα κάνουν λαμπόγυαλο γιατί θέλουν να ζήσουν like common people...και αυτό είναι η πιο όμορφη σκέψη που έχω κάνει εδώ και καιρό! Να θες να περπατάς χέρι χέρι στο δρόμο , με ένα παγωτό να λιώνει στο χέρι, ντάλα ήλιο και απλά να χαζογελάς.....ή να γυρνάς σπίτι σου, μετά από 12 ώρες δουλειάς, 5 μαλάκες στο κεφάλι σου και να βρίσκεις τον άνθρωπό σου στη κουζίνα να μαγειρεύει το αγαπημένο σου φαγητό , να σε φιλάει και να σου λέει.."ήρθες μαμούνι..?Πλύνε τα χέρια σου και έλα να φας.." ή απλά να σε αφήνει στην ησυχία σου γιατί αυτό έχεις ανάγκη!

Αλλά δυστυχώς άνθρωποι σαν εμάς Ψαράκι, τη παραπάνω εικόνα την ονειρεύονται, αλλά όταν τη ζουν, θέλουν πάλι τα ταξίδια τους, την τρέλα τους, τη δική τους version του American Dream , που κάποια στιγμή αποποιήθηκαν για να ζήσουν like common people..και ο κύκλος είναι φαύλος.....μονίμως πρέπει να παλεύουμε με τον ηλίθιο εαυτό μας που δε μας επιτρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι με αυτά που απλόχερα -αλλά και με τον δικό μας κόπο- μας δόθηκαν! Φοβάμαι, φοβόμαστε την ηρεμία..την νηνεμία αν θέλετε...η νηνεμία μας αγχώνει..οι εντάσεις μας τρέφουν..μας κρατάνε ζωντανούς...αλλά Ψαράκι..επ'ουδενί δεν μας κάνουν common people..

και όπως συνεχίζουν οι PULP

Never live like common people

Never do what common people do

Never fail like common people

Never watch your life..slide out of view

Γιαυτό, καλά θα κάνουμε να προσπαθήσουμε να ζήσουμε like common people...και αν δεν μας βγαίνει Ψαράκι, το αεροδρόμιο είναι δίπλα...μπαίνουμε στο πρώτο αεροπλάνο, πατάμε και ένα καβγά..έτσι για να ανάψουν τα αίματα....και πάμε πάλι από την αρχή!

Αφιερωμένο σε όλους εμάς που δυσκολευόμαστε να συμβιβαστούμε....Ιχθείς, Ταύρους, Σκορπιούς ....

Τι ώρα φτάνεις??...Another perception..

Σε αντίθεση με το alter ego , εγώ τα ξέρω ελάχιστα...είμαι από τους άτυχους που λατρεύουν τα ταξίδια, που έχω ψύχωση με αυτά, αλλά κακές συγκυρίες, δε με βοήθησαν να τα απολαύσω...ευτυχώς που μπήκε το υπέροχο alter ego στη ζωή μου και αυτό φαίνεται να αλλάζει...από τη Παρασκευή το βράδυ υποσχεθήκαμε να γράψουμε για τα αεροδρόμια..αιτία, η βόλτα μου λίγη ώρεα πριν ,στο Μακεδονία, να πάρω την αδερφή μου που έφτανε από Βαρκελώνη. Βρήκα εκστασιασμένη τη Μαρία λίγη ώρα μετά...."Ρε συ...έχω ψύχωση με τα αεροδρόμια..δεν υπάρχει πιο όμορφο θέαμα από τις αίθουσες αφίξεων.." της είπα....και μου απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι είναι my soul mate!

Αυτό που παθαίνω μέσα στα αεροδρόμια, δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μας ψύχωση-της Μαρίας και δικής μου- ......κάθε φορά που μπαίνω σε ένα αεροδρόμιο η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή...έχουν τη δική τους ιστορία τα αεροδρόμια.Χαρούμενη, δυστυχισμένη , γλυκόπικρη..ο καθένας έχει να διηγηθεί σίγουρα μια ιστορία για αυτά.

Σε μια συζήτηση τη Παρασκευή το βράδυ, πάνω σε ένα καπέλο Guiness, πίνοντας στην υγειά του St.Patrick, ένα entry στη μικρή παρέα μας -πολυταξιδεμένος και ο ίδιος-, συμφώνησε ότι οι αίθουσες αφίξεων έχουν δική τους γλύκα. Είναι σχεδόν κινηματογραφικό, πάντοτε το κοιτάω σαν να βλέπω ταινία, όχι σαν να το ζω...Άνθρωποι δεκάδες , να τραβάν ψηλά το κεφάλι προς τις αφίξεις, μη τυχόν κ πιάσουν μια γνώριμη κίνηση..οι καρδιές να χτυπούν ασταμάτητα..η ματιά μια στον πίνακα αφίξεων, μια στο ρολόι , μια στη πόρτα...Ξαφνικά η αναγγελιά..."Άφιξη της τάδε πτήσης από το τάδε μέρος" ...κεφάλια να κουνιούνται...καρδιές να χτυπούν ακόμα πιο δυνατά...οι πόρτες ανοίγουν...άνθρωποι βγαίνουν σέρνοντας πίσω τους βαλίτσες, σακούλες, ανυπομονησία...τα κεφάλια κουνιούνται δεξιά και αριστερά..το ραντάρ εντοπίζει, αγκαλιές ανοίγουν, δάκρυα τρέχουν, φωνές , γέλια...ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται και φιλιέται...οι πόρτες ξανανοίγουν....μια γιαγιά δεν αντέχει...τρέχει , περνά την απαγορευμένη πόρτα, αρπάζει το εγγόνι και αρχίζει να κλαίει , να γελάει να φωνάζει....κι αυτό να ανοίγει τα χεράκια του και να τη σφίγγει..ανάμεσα σε όλους αυτούς και εγώ , με καρδιά να χτυπάει.....η πόρτα ξανανοίγει..ακούω φωνές, χαλαρά μαλώματα,γέλια και ροδάκια να σέρνονται..."Έρχονται, έρχονται" σκέφτομαι...η Νάντια με την Ειρήνη...αυτοκόλλητα από τότε που φόραγαν πάνες.Ακόμα και τότε, χτύπαγε το ένα το άλλο....27 χρόνια μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν...δε περνάει μισάωρο χωρίς να πατήσουν καβγά...και μετά να γελάνε σαν τις κλώσσες! Έρχονται τα κορίτσια μου!!!Μόλις με βλέπει η αδερφή, σκάει στα γέλια..."Αδερφηηηηή!!! Ήρθες???" ...Ήρθα κορίτσι μου, ήρθα! Με αγκαλιάζει, με φιλάει...ενθουσιασμένη! Με αφήνει και ξεχύνεται στην αγκαλιά του Μιχάλη...πόσο να της έλειψα άραγε!!! Και αρχίζουν να περιγράφουν , σέρνοντας τις βαλίτσες ξοπίσω τους...Είμαι ενθουσιασμένη που το ζω αυτό...τις λίγες φορές που έχω ταξιδέψει, ζω για τη στιγμή που θα ανοίξουν οι πόρτες και θα ξεχυθώ στην αγκαλιά κάποιου.....και θέλω να το ζω συνέχεια..

Τα αεροδρόμια γράφουν καθημερινά εκατοντάδες, χιλιάδες παράλληλες ιστορίες....αγάπης , μίσους, χωρισμών,σπουδών,ξενιτιάς...πολλές φορές λέω ότι θα ζούσα άνετα σε ένα αεροδρόμιο, όπως ο Τομ Χανκς στο Terminal.Πεθαίνω να βλέπω τους ανθρώπους στις αίθουσες αφίξεων και να προσπαθώ να μαντέψω ποιον περιμένουν και την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό...όλοι φαντάζομαι έχουμε δει το Love Actually...αν σκηνοθετούσα ποτέ την αγάπη μου για τα αεροδρόμια, θα είχα ως σημείο αναφοράς τη αρχή και το τέλος αυτής της ταινίας...

Mate...ώρα να με πας ταξίδι..............