Τι ώρα φτάνεις??...Another perception..

Σε αντίθεση με το alter ego , εγώ τα ξέρω ελάχιστα...είμαι από τους άτυχους που λατρεύουν τα ταξίδια, που έχω ψύχωση με αυτά, αλλά κακές συγκυρίες, δε με βοήθησαν να τα απολαύσω...ευτυχώς που μπήκε το υπέροχο alter ego στη ζωή μου και αυτό φαίνεται να αλλάζει...από τη Παρασκευή το βράδυ υποσχεθήκαμε να γράψουμε για τα αεροδρόμια..αιτία, η βόλτα μου λίγη ώρεα πριν ,στο Μακεδονία, να πάρω την αδερφή μου που έφτανε από Βαρκελώνη. Βρήκα εκστασιασμένη τη Μαρία λίγη ώρα μετά...."Ρε συ...έχω ψύχωση με τα αεροδρόμια..δεν υπάρχει πιο όμορφο θέαμα από τις αίθουσες αφίξεων.." της είπα....και μου απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι είναι my soul mate!

Αυτό που παθαίνω μέσα στα αεροδρόμια, δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μας ψύχωση-της Μαρίας και δικής μου- ......κάθε φορά που μπαίνω σε ένα αεροδρόμιο η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή...έχουν τη δική τους ιστορία τα αεροδρόμια.Χαρούμενη, δυστυχισμένη , γλυκόπικρη..ο καθένας έχει να διηγηθεί σίγουρα μια ιστορία για αυτά.

Σε μια συζήτηση τη Παρασκευή το βράδυ, πάνω σε ένα καπέλο Guiness, πίνοντας στην υγειά του St.Patrick, ένα entry στη μικρή παρέα μας -πολυταξιδεμένος και ο ίδιος-, συμφώνησε ότι οι αίθουσες αφίξεων έχουν δική τους γλύκα. Είναι σχεδόν κινηματογραφικό, πάντοτε το κοιτάω σαν να βλέπω ταινία, όχι σαν να το ζω...Άνθρωποι δεκάδες , να τραβάν ψηλά το κεφάλι προς τις αφίξεις, μη τυχόν κ πιάσουν μια γνώριμη κίνηση..οι καρδιές να χτυπούν ασταμάτητα..η ματιά μια στον πίνακα αφίξεων, μια στο ρολόι , μια στη πόρτα...Ξαφνικά η αναγγελιά..."Άφιξη της τάδε πτήσης από το τάδε μέρος" ...κεφάλια να κουνιούνται...καρδιές να χτυπούν ακόμα πιο δυνατά...οι πόρτες ανοίγουν...άνθρωποι βγαίνουν σέρνοντας πίσω τους βαλίτσες, σακούλες, ανυπομονησία...τα κεφάλια κουνιούνται δεξιά και αριστερά..το ραντάρ εντοπίζει, αγκαλιές ανοίγουν, δάκρυα τρέχουν, φωνές , γέλια...ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται και φιλιέται...οι πόρτες ξανανοίγουν....μια γιαγιά δεν αντέχει...τρέχει , περνά την απαγορευμένη πόρτα, αρπάζει το εγγόνι και αρχίζει να κλαίει , να γελάει να φωνάζει....κι αυτό να ανοίγει τα χεράκια του και να τη σφίγγει..ανάμεσα σε όλους αυτούς και εγώ , με καρδιά να χτυπάει.....η πόρτα ξανανοίγει..ακούω φωνές, χαλαρά μαλώματα,γέλια και ροδάκια να σέρνονται..."Έρχονται, έρχονται" σκέφτομαι...η Νάντια με την Ειρήνη...αυτοκόλλητα από τότε που φόραγαν πάνες.Ακόμα και τότε, χτύπαγε το ένα το άλλο....27 χρόνια μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν...δε περνάει μισάωρο χωρίς να πατήσουν καβγά...και μετά να γελάνε σαν τις κλώσσες! Έρχονται τα κορίτσια μου!!!Μόλις με βλέπει η αδερφή, σκάει στα γέλια..."Αδερφηηηηή!!! Ήρθες???" ...Ήρθα κορίτσι μου, ήρθα! Με αγκαλιάζει, με φιλάει...ενθουσιασμένη! Με αφήνει και ξεχύνεται στην αγκαλιά του Μιχάλη...πόσο να της έλειψα άραγε!!! Και αρχίζουν να περιγράφουν , σέρνοντας τις βαλίτσες ξοπίσω τους...Είμαι ενθουσιασμένη που το ζω αυτό...τις λίγες φορές που έχω ταξιδέψει, ζω για τη στιγμή που θα ανοίξουν οι πόρτες και θα ξεχυθώ στην αγκαλιά κάποιου.....και θέλω να το ζω συνέχεια..

Τα αεροδρόμια γράφουν καθημερινά εκατοντάδες, χιλιάδες παράλληλες ιστορίες....αγάπης , μίσους, χωρισμών,σπουδών,ξενιτιάς...πολλές φορές λέω ότι θα ζούσα άνετα σε ένα αεροδρόμιο, όπως ο Τομ Χανκς στο Terminal.Πεθαίνω να βλέπω τους ανθρώπους στις αίθουσες αφίξεων και να προσπαθώ να μαντέψω ποιον περιμένουν και την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό...όλοι φαντάζομαι έχουμε δει το Love Actually...αν σκηνοθετούσα ποτέ την αγάπη μου για τα αεροδρόμια, θα είχα ως σημείο αναφοράς τη αρχή και το τέλος αυτής της ταινίας...

Mate...ώρα να με πας ταξίδι..............