Goodbye.....

But I don’t want to hear this no more.....
And I don’t want to feel this no more....
And I don’t want to see this no more...
And I don’t want to experience this no more....

(Archive-Goodbye)

Συνήθως αφορμή για γράψιμο στέκεται ένα τραγούδι...λόγια, μια μελωδία,ένα συναίσθημα, καρδιοχτύπι,ξέσπασμα, κλάμα...απόψε είναι όλα αυτά μαζί....και ένας αποχαιρετισμός για πάντα. Ένας θάνατος......Πολύ σκληρή λέξη ,ε? Πονάει τα μάτια, το βλέμμα συνήθως στρέφεται αλλού, το στομάχι ανακατεύεται , οι κινήσεις αντανακλαστικές...μακριά από μας...κι όμως..κι όμως απόψε είναι μέσα στο σπίτι μου...κ εμένα να αναρωτιέμαι για ακόμα μια φορά πόσο αχάριστοι είμαστε,,πόσο παπάρες...παπάρες, αυτοί είναι η λέξη..συγνώμη απόψε θα είμαι αιχμηρή, πονάω...34 χρόνια είναι λίγα για να φύγει κάποιος από τη ζωή..πολύ λίγα για να χορτάσει αγκαλιές, γέλια, ήλιους, φεγγάρια, τσακωμούς, έρωτες, μυρωδιές , λουλούδια, διακοπές, θάλασσες, ηλιοβασιλέματα...ναι γαμώ το κεράτο μου, είναι λίγα......και εμείς εδώ, οι παπάρες, ασχολούμαστε με το ποιος πήδηξε ποια, αν η φίλη της ξίνισε γιατί τον ήθελε κ αυτή, με τα ψυχολογικά του καθενός που στα 30-31-32 + δε ξέρει τι του γίνεται, δε ξέρει αν θέλει να συνεχίζει γραφικά να νεανίζει, μαϊμουδίζοντας συμπεριφορές 15χρόνου πιτσιρικά full στις ορμόνες ή να συμβιβαστεί με μια οικογένεια...με τις συμπεριφορές όλων μας , που μας ξινίζει η δουλειά μας, γιατί είναι σε ένα γραφείο και δεν είναι αυτό που ονειρεύομασταν όταν μας πιπίλιζαν τα μυαλά στα πανεπιστήμια και στα σχολεία μας.....με όλους εμάς που θεωρούμε εξυπνάδα να έχουμε ασυνέχειες στις συμπεριφορές μας και να το θεωρούμε γαμώ το κέρατο μου φυσιολογικό...όλους εμάς που νομίζουμε ή καλύτερα θεωρούμε δεδομένο (ΤΙ ΠΑΠΑΡΙΑ!!!!) ότι η ζωή είναι δική μας και μπορούμε αλαζονικά και συστηματικά να κάνουμε ότι γουστάρουμε χωρίς συνέπειες...Θέλω να δω ποιος από όλους εμάς θα πει στον Χ. ότι αύριο το πρωί που θα ξυπνήσει η Π. θα λείπει από δίπλα του...και όχι γαμώτο, η Π. δεν έχει πάει για τσιγάρα..δε θα ξαναγυρίσει..η Π. έφυγε για πάντα..θα ξυπνήσει αύριο το πρωί και η αρραβωνιαστικιά του, η γυναίκα της ζωής του ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ. Ότι την πήρε παρά τη θέληση της μια καταραμένη αρρώστια........Να δούμε ποιος από όλους εμάς θα πείσει τον Χ. ότι η Π. δε θα ξαναγυρίσει...

Κάποτε , πάνω σε ένα καβγά, είχα ρωτήσει τον καλό μου....."Αν αύριο το πρωί ξυπνούσες, άνοιγες τα μάτια σου κ έλειπα από δίπλα σου, αλλά είχα πεθάνει, δε μπορούσες να με ξαναβρείς πουθενά, για τι θα μετάνοιωνες που δε μου είχες πει...?"...του ζήτησα να μη μου απαντήσει, να κάτσει απλά να το σκεφτεί. Με αυτό το σκεπτικό λειτουργώ , τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής, έπειτα από εκείνη τη νύχτα που κόντεψα να χάσω την αδερφή μου για πάντα.....εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που συνειδητοποίησα ότι μπορεί να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να μην είναι πια εδώ..εκείνα τα 10 δευτερόλεπτα μέχρι να δω ότι είναι ζωντανή και μετά απλά να κατέρρευσω......

Ας εξηγήσει λοιπόν κάποιος από εμάς στο Χ. ότι αύριο θα ξυπνήσει και η Π. δεν θα είναι πια εδώ....οι υπόλοιποι, απλά καθήστε αναπαυτικά μπροστά στις οθόνες σας, πείτε "ωχ μωρέ..τι μαλακίες γράφει κ αυτή..μας χάλασε πρωινιάτικα-μεσημεριατικα-βραδιάτικα" , βρίστε με και κάντε αυτο που ξέρετε καλύτερα...get on with your lives..οι λίγοι που μάλλον κλάψατε, σκεφτείτε ποιον θα σας στοίχιζε να χάνατε για πάντα και απλά σηκώστε το γαμωτηλέφωνο και πείτε του "σ'αγαπώ, σε ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου.."...

.....καλό ταξίδι κορίτσι μου....