I told you so...I'm not common people.

Νομίζω πως όλοι έχουμε ξεφύγει...όλοι μας. Μηδενός εξαιρουμένου.Ourselves included..Τι έχει γίνει ρε παιδιά? Που στο καλό (για να μη πω κάτι πιο βαρύ...) χάσαμε το τόπι..? ΟΕΟ? Για ποιο λόγο μέρες, απογεύματα, νύχτες που ξεκινάνε με τις καλύτερες των προδιαγραφών, πρέπει να καταλήγουν σε disasters..? Σε λαμπόγυαλο? Γιατί ότι είναι ωραίο , αντί να μας δένει, πρέπει να το πατάμε κάτω και να το κάνουμε σκόνη?

Ωραία η ταμπέλα του not common people..μας δίνει ωραίο άλλοθι..να προσβάλλουμε, να δίνουμε κλωτσιές, να ισοπεδώνουμε , να καταστρέφουμε και μετά να λέμε..." I told you so...I'm not common people..." . Σώπα ρε μεγάλε...και εσύ κοπελιά...πως την έχετε δει? Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να τα κάνετε λαμπόγυαλο στο βωμό του not normal...? Τα ψυχιατρεία έχουν άδεια κρεβάτια...και οι ψυχολόγοι χωρίς δουλειά θα μείνουν?? Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να δηλώνουμε, να αυτοαναιρούμαστε και μετά να ξαναδηλώνουμε και μπλα μπλα μπλα , χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες...? Ωραίοι γίναμε..πάψαμε να υπολογίζουμε τον διπλανό μας...ξεχάσαμε να βουτάμε τη γλώσσα μέσα στο κεφαλάκι μας πριν μιλήσουμε και διώξουμε τον άλλον από δίπλα μας once and for all..γιατί αν σπάσει μια το γυαλί, δύσκολα το φτιάχνεις πάλι...κλισέ, ξεκλισέ, η αλήθεια είναι.. Ανοίγουμε το στόμα μας και μιλάμε και λέμε, λέμε , λέμε....επιπόλαιες κουβέντες, άτοπες δηλώσεις, κουβέντες που εκ των προτέρων είναι άκυρες..και το χειρότερο είναι ότι και ο άλλος καταλαβαίνει ότι λες μαλακίες και ότι όλα αυτά που λες καλύπτουν δικές σου ανασφάλειες, φόβο να παραδεχτείς όλα αυτά που έχεις μέσα σου και φοβάσαι να εκφράσεις....φοβάσαι ενδεχομένως να διεκδικήσεις....και το αποτέλεσμα...μια μεγάλη τρύπα στο νερό...στο τέλος της μέρας γυρίζεις σπίτι σου άδειος..άδεια..κενός..κενή....κυρίως όμως μόνος....χωρίς την αγκαλιά, το χάδι, το ντάντεμα που έχεις ανάγκη...και την επόμενη που ξυπνάς, ψάχνεις τρόπο να κανονίσεις κάτι που θα σε κρατήσει όσο γίνεται περισσότερες ώρες έξω από το σπίτι σου...από τη μοναξιά σου που δεν αντέχεις..αλλά εσύ τελικά επέλεξες...αρνούμαστε να δούμε τη big picture...10μελείς παρέες 30+ , όλοι single, που τραβιόμαστε από μπαρ σε μπαρ, από εκδρομή σε εκδρομή ,από καφέ σε μπύρα και τούμπαλιν, χωρίς να τολμάμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον...καλύπτουμε τα κενά μας ψευτογελώντας, με χαβαλέ, με απανωτά posts στο facebook για να αποδείξουμε σε όλους πόσο καλά περνάμε...προσπαθούμε να καλύψουμε τα κενά μας...και κυρίως προσπαθούμε να μείνουμε έξω από το σπίτι μας, γιατί δεν το αντέχουμε...δεν αντέχουμε να γυρίσουμε πίσω μόνοι, να φάμε μόνοι μας, να δούμε μόνοι μας τηλεόραση, να κοιμηθούμε μόνοι μας, να μην έχουμε άνθρωπο να μας κάνει αγκαλιά, να γελάσουμε, να μας φτιάξει καφέ και να μας τον φέρει στο κρεβάτι...δεν αντέχετε guys αυτό και όποιος έχει αντίθετη άποψη, ας σχολιάσει..η μοναξιά είναι ωραία, όταν είναι λίγη..και παροδική..και κυρίως όταν περιμένεις ότι κάποιος θα έρθει σε λίγο.....αλλιώς δε παλεύεται...Και όμως, προτιμάμε να κρατάμε τα χαρτιά και τις ψυχές μας κλειστά και αν μας ρωτήσει κάποιος γιατί, θα πούμε " δε ξέρω..μάλλον φοβάμαι"...Και προτιμάμε, όταν βρούμε αυτό το κάτι που μας εξιτάρει, που μας αγγίζει, που το θέλουμε, που μας λείπει , να το διώχνουμε από κοντά μας, γιατί απλά δε μπορούμε να το διαχειριστούμε...ή ακόμα χειρότερα , να μη το διεκδικούμε καν , γιατί είμαστε αλλεργικοί στην ευτυχία...και έτσι το χάνουμε, φεύγει και γυρίζουμε όλοι μας πάλι πίσω μόνοι.....άξιοι της μοίρας μας θα πω.....και χάνονται έρωτες, φιλίες,όμορφα βράδια, αγκαλιές, γέλια.................κρίμα...και κυρίως καλά να πάθουμε..οι 30+ με τα πτυχία,τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά, τις 5 γλώσσες, τη γαμάτη καριέρα, τα σούπερ ρούχα , αυτοκίνητα...με τις σούπερ wow παρέες ...οι not common, out of the box thinkers...που όμως γυρνάμε σπίτι μόνοι μας, γιατί φροντίσαμε , χάρη στην υψηλή ευφυία μας και την εξαιρετική ευφράδεια λόγου μας, να διώξουμε τον άνθρωπο που μας ενδιαφέρει από δίπλα μας μια για πάντα...

Κρίμα παιδιά...και τα μπαρ είναι γεμάτα 30+ singles not common people..

Αφιερωμένο στη Μαρία , ως συνέχεια του πρωινού post και σε όλους τους 30+ που γυρνάνε σπίτι μόνοι .........

A night to remember.....

Είναι κάποιες νύχτες στη ζωή όλων μας , που δεν τις έχεις προγραμματίσει επ'ουδενί..κάποιες νύχτες που σκάνε, προκύπτουν ξαφνικά...και μετά απλά τις θυμάσαι για πάντα...σαν και τη χθεσινή...............
Τετάρτη βράδυ...παραμονή 25ης Μαρτίου..η επόμενη αργία..από τα βράδια που περιμένεις πως και πως να ξεκουραστείς....αργία ενδιάμεσα στην εβδομάδα....το μόνο που σκέφτεσαι μετά από 1-2-3-4-5 ποτήρια σανγκριά και ένα χαλαρό μεξικάνικο γεύμα υπό το φως των κεριών και τους ήχους αργεντίνικου τάνγκο , είναι το κρεβάτι σου...γλυκειά ζάλη, ωραία κούραση....βγαίνουν ρούχα...μαύρο σατέν νυχτικό...ντεμακιγιάζ...και ένα γρήγορο check στο facebook...to keep myself updated...και τότε το βλέπω...."www.extremeradio.gr ΕΚΠΛΗΞΗ! ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ!!! ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΗ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙ!"...............γράφει ο αγαπημένος μου Τάσος..........."WOWWWW!!!!" σκέφτομαι...αυτό είναι ότι πρέπει...χαλαρή μουσικούλα μέχρι να με πάρει ο ύπνος....φυσικά δίνω το παρόν......άγιο FCB chat...μεγάλη εφεύρεση..μπράβο στον Zucherman...."Τασούληηηηηη μουυ...εδώ είμαιιιιιι!!!!!! Ήρθααααα""" ...τέτοιος ενθουσιασμός!!!!!!! Απάντηση δεν έρχεται...το τραγούδι τελειώνει...ανοίγει μικρόφωνο.."kiski μου καλησπέρα.....με το παρακάτω τραγούδι..." ......Here without you, 3 doors down..."Σ'αγαπώωωωω, σ'αγαπώωωωω.." του γράφω..." Σ'αγαπωωωωώ σου λέω..!!""Κι εγώ"..μου απαντά...Με μερικούς ανθρώπους έχεις τους δικούς σου κώδικες...κώδικες που έχεις αναπτύξει μετά από χρόνια, δάκρυα, καρδιοχτύπια, αγκαλιές, κουβέντες ατελείωτες πάνω από αλκοόλ και τσιγάρα...κώδικες δικοί σου και δικοί του..κανενός άλλου. Το κρασί ανοίγει, το ποτήρι γεμίζει, δε κοιμάμαι απόψε...ανάβω τσιγάρο, αρχίζω τα posts..τσουπ ..σκάει κ το Ευάκι..."τι παίζει ρε συ ο άνθρωπος...θα μας κάψει.."....ναι Ευάκι, θα μας κάψει απόψε... Ο γνώριμος ήχος των James...Senorita....ο ήχος που κάποτε μας ένωσε....το μικρόφωνο ξανανοίγει..αρχίζει να μιλάει για τους κώδικές μας...τους δικούς του και τους δικούς μου....Aerosmith., I don't wanna miss a thing....η καρδιά χτυπάει...πάντα το κάνει αυτό με αυτό τι τραγούδι.....Το Ευάκι συνεχίζει τα posts..." Έλα από δω ρε kiski..άντε..." ...αν δεν είχα ξεντυθεί θα ήμουν ήδη στο ραδιόφωνο!!!!!Γεμίζω πάλι το ποτήρι, ανάβω τσιγάρο, ο γνώριμος ήχος-pop!!- του FCB chat ....."Hey..ti kaneis esy tetoia wra xypnia...?" σε άψογα greeklish straight from London.....καλώς το ψαράκι...join us! " Vale extreme twra...o Tasos ta spaei..." .....είναι τρελό το πόσο γρήγορα μπορούν να διαδοθούν τα νέα στο ίντερνετ...και πόσο μακρυά....Το εκ Λονδίνου ψαράκι μου έχει κέφια..."akou na sou pw ti epatha simera.....".....και αρχίζει να μου περιγράφει με τρελό ενθουσιασμό τη μέρα του στο Λονδίνο....πόσο λατρεύω όταν το κάνει αυτό...μπορώ μέχρι και να φανταστώ ακριβώς τη ψαρίσια μούρη του να λάμπει , να χαμογελάει από ενθουσιασμό...περιγράφει ασταμάτητα..τον διαβάζω χαμογελώντας....όταν χαμογελάει, θες απλά να το πιάσεις και να το ζουλήξεις!!!!! Σαν παιδάκι που ανοίγει τα χριστουγεννιάτικα δώρα του!!!!!!Ο Τάσος στο background να τα κάνει λαμπόγυαλο...το FCB του έχει κρασάρει από τα request...προσπαθώ να του μιλήσω.." Τάσε μου..στείλε πολλά χαιρετίσματα στο ψαράκι μου στο Λονδίνο".....ο Τάσος ποτέ δε μου χαλάει χατήρια...το ψαράκι ενθουσιάζεται..."eisai treli!!!!!!!!"..μου λέει...το ξέρω guys.....είναι το μεγάλο μου ατού....αυτό αγαπάτε σε μένα και το ξέρω.....Εγώ υποτείθεται ότι θα κοιμόμουν...η ώρα έχει πάει 2...και να θελα, δε θα μπορούσα να θυμηθώ όλα τα τραγούδια που ακούσαμε χθες...ήμουν πολύ εκστασιασμένη για να το κάνω....1993-1994 κάπου εκεί...νύχτες με το ραδιόφωνο αγκαλιά,αφιερώσεις ο ένας στον άλλον..ατέλειωτη αναμονή στα τηλέφωνα για να πούμε ένα σ'αγαπώ στον αέρα...2010..." Τάσε μου...Πόσο σε θέλω από Τερμίτες..." ...άγια τεχνολογία, λίγα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν για να φτάσει η επιθυμία μου..." kiski μου, το τραγούδι σου έρχεται σε λίγο"...το Ψαράκι συνεχίζει να στέλνει ..και εγώ να απαντάω...."re sy...auto einai trelo...egw edw londino, esy salonica , o tasos sto radiofwno...wow ..kai kanoume pragmata oloi mazi san na imaste mazi...!!" ...είδες ψαράκι μου η μαγεία του ίντερνετ...και λένε μετά ότι σε αποξενώνει....δηλώσεις ημιμαθών που απλά φοβούνται αυτά που δε μπορεί να κατανοήσει το into the box μυαλουδάκι τους....ξαφνικά τα πάντα σταματούν......το ψαράκι μου γράφει..."sssssttt....ssstttt...akou.." ...δυναμώνω...αφουγκράζομαι...η Αρετούσα παραπονιέται....σε στίχους φυσικά Βιτσέντζου Κορνάρου και εκτέλεση Β. Παπακωσταντίνου...στη κυριολεξία κρατάω την ανάσα μου...έχω ανατριχιάσει ως το κόκκαλο....στο Λονδίνο κάποιος κλαίει για τη λεβεντομάνα Κρήτη..και το μοιράζεται με όλους μας...η βραδιά εξελίσσεται τρελά...η Αρετούσα μας γονάτισε..πρέπει να το ελαφρύνουμε λίγο....
Πυξ Λαξ, Τερμίτες, Archive,Guns n Roses, U2............
Και η βραδιά κλείνει όπως όλες οι βραδιές του Τάσου....with or without you......
Σε ευχαριστούμε baby για το υπέροχο βράδυ....όλο το παραπάνω είναι αφιερωμένο σε σένα και τις μουσικάρες σου...I love you..

I want to live like common people........

You 'll never understand...how it feels to live your life..with no meaning or control..and with nowhere left to go..

You're amazed that they exist..and they burn so bright..whilst you can only wonder why...

Οι PULP πλημμυρίζουν το δωμάτιο...εξαιτίας ενός Ιχθύ που μου το έχει κολλήσει από προχθές..και ναι αγαπητέ, για σένα μιλάω..για σένα που θες να ζήσεις like common people, αλλά όταν το προσπαθείς, δε το πετυχαίνεις...δεν το πετυχαίνουμε..αναρωτήθηκες ποτέ γιατί..? Γιατί πολύ απλά δεν είμαστε common people, ποτέ δε θα γίνουμε αγαπητέ..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο Ανικανοποίητος ήταν πολύ καλός μου φίλος..μου έπαιρναν τη Barbie πριγκίπισσα..ναι,οκ ωραία ήταν , αλλά μήπως θα έπρεπε τελικά να είχα πάρει και εκείνο το μικροσκόπιο(διότι μικρή είχα έναν επιστήμονα μέσα μου, αργότερα μου τον καταπίεσε το Εξαίρετο Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα..), διότι καλές οι Barbie και τα φουστάνια της και ο Ken και το παραθαλάσσιο σπίτι με το τζακούζι, αλλά εγώ ήθελα να γίνω Ερευνήτρια...και μετά έπαιρνα το μικροσκόπιο, παρατηρούσα για 5-10 μέρες ότι υπήρχε σε ζωντανό κ μη γύρω μου και μετά σκεφτόμουν..."ναι, ερευνήτρια...αλλά όχι σε αυτά τα χάλια...πρέπει να φοράω κάτι αντάξιο μου..να, ας πούμε σαν το φόρεμα της Barbie, το λευκό το business, πως θα γυρίσει να με κοιτάξει ο όμορφος ο γιατρός"...και παρατούσα το μικροσκόπιο και δωσ'του πάλι να ντύνω , να ξεντύνω τη Barbie...δεν έβρισκα ικανοποίηση πουθενά..πάντα ήθελα το αντίθετο από αυτό που είχα....

Στη μετέπειτα ζωή μου, αυτό αποδείχτηκε φυσικά σωτήριο, διότι με έσπρωχνε μπροστά..ήταν το κίνητρο μου..και ναι καλό μου Ψαράκι, ξέρω ότι ακριβώς αυτό ήταν που έφτασε και εσένα τόσο ψηλά! Αυτό ήταν βέβαια και ο λόγος που έσπασα τα μούτρα μου ουκ ολίγες..και ναι Ψαράκι μου, σηκώθηκα, σκούπισα το γονατάκια μου και συνέχισα το mentoring..του εαυτού μου και των άλλων!

Περασμένα όμως τα 30+ και με βαλίτσες αρκετά γεμάτες, αυτό το Ανικανοποίητο γιγαντώνεται..ειδικά όταν συναντάς ανθρώπους το ίδιο, το ολόιδιο με σένα!! Ανθρώπους που τα έχουν σχεδόν όλα-ναι Ψαράκι, μη γελάς, για σένα μιλάω- και ένα ωραίο πρωί τα βροντάνε ,τα κάνουν λαμπόγυαλο γιατί θέλουν να ζήσουν like common people...και αυτό είναι η πιο όμορφη σκέψη που έχω κάνει εδώ και καιρό! Να θες να περπατάς χέρι χέρι στο δρόμο , με ένα παγωτό να λιώνει στο χέρι, ντάλα ήλιο και απλά να χαζογελάς.....ή να γυρνάς σπίτι σου, μετά από 12 ώρες δουλειάς, 5 μαλάκες στο κεφάλι σου και να βρίσκεις τον άνθρωπό σου στη κουζίνα να μαγειρεύει το αγαπημένο σου φαγητό , να σε φιλάει και να σου λέει.."ήρθες μαμούνι..?Πλύνε τα χέρια σου και έλα να φας.." ή απλά να σε αφήνει στην ησυχία σου γιατί αυτό έχεις ανάγκη!

Αλλά δυστυχώς άνθρωποι σαν εμάς Ψαράκι, τη παραπάνω εικόνα την ονειρεύονται, αλλά όταν τη ζουν, θέλουν πάλι τα ταξίδια τους, την τρέλα τους, τη δική τους version του American Dream , που κάποια στιγμή αποποιήθηκαν για να ζήσουν like common people..και ο κύκλος είναι φαύλος.....μονίμως πρέπει να παλεύουμε με τον ηλίθιο εαυτό μας που δε μας επιτρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι με αυτά που απλόχερα -αλλά και με τον δικό μας κόπο- μας δόθηκαν! Φοβάμαι, φοβόμαστε την ηρεμία..την νηνεμία αν θέλετε...η νηνεμία μας αγχώνει..οι εντάσεις μας τρέφουν..μας κρατάνε ζωντανούς...αλλά Ψαράκι..επ'ουδενί δεν μας κάνουν common people..

και όπως συνεχίζουν οι PULP

Never live like common people

Never do what common people do

Never fail like common people

Never watch your life..slide out of view

Γιαυτό, καλά θα κάνουμε να προσπαθήσουμε να ζήσουμε like common people...και αν δεν μας βγαίνει Ψαράκι, το αεροδρόμιο είναι δίπλα...μπαίνουμε στο πρώτο αεροπλάνο, πατάμε και ένα καβγά..έτσι για να ανάψουν τα αίματα....και πάμε πάλι από την αρχή!

Αφιερωμένο σε όλους εμάς που δυσκολευόμαστε να συμβιβαστούμε....Ιχθείς, Ταύρους, Σκορπιούς ....

Τι ώρα φτάνεις??...Another perception..

Σε αντίθεση με το alter ego , εγώ τα ξέρω ελάχιστα...είμαι από τους άτυχους που λατρεύουν τα ταξίδια, που έχω ψύχωση με αυτά, αλλά κακές συγκυρίες, δε με βοήθησαν να τα απολαύσω...ευτυχώς που μπήκε το υπέροχο alter ego στη ζωή μου και αυτό φαίνεται να αλλάζει...από τη Παρασκευή το βράδυ υποσχεθήκαμε να γράψουμε για τα αεροδρόμια..αιτία, η βόλτα μου λίγη ώρεα πριν ,στο Μακεδονία, να πάρω την αδερφή μου που έφτανε από Βαρκελώνη. Βρήκα εκστασιασμένη τη Μαρία λίγη ώρα μετά...."Ρε συ...έχω ψύχωση με τα αεροδρόμια..δεν υπάρχει πιο όμορφο θέαμα από τις αίθουσες αφίξεων.." της είπα....και μου απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι είναι my soul mate!

Αυτό που παθαίνω μέσα στα αεροδρόμια, δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μας ψύχωση-της Μαρίας και δικής μου- ......κάθε φορά που μπαίνω σε ένα αεροδρόμιο η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή...έχουν τη δική τους ιστορία τα αεροδρόμια.Χαρούμενη, δυστυχισμένη , γλυκόπικρη..ο καθένας έχει να διηγηθεί σίγουρα μια ιστορία για αυτά.

Σε μια συζήτηση τη Παρασκευή το βράδυ, πάνω σε ένα καπέλο Guiness, πίνοντας στην υγειά του St.Patrick, ένα entry στη μικρή παρέα μας -πολυταξιδεμένος και ο ίδιος-, συμφώνησε ότι οι αίθουσες αφίξεων έχουν δική τους γλύκα. Είναι σχεδόν κινηματογραφικό, πάντοτε το κοιτάω σαν να βλέπω ταινία, όχι σαν να το ζω...Άνθρωποι δεκάδες , να τραβάν ψηλά το κεφάλι προς τις αφίξεις, μη τυχόν κ πιάσουν μια γνώριμη κίνηση..οι καρδιές να χτυπούν ασταμάτητα..η ματιά μια στον πίνακα αφίξεων, μια στο ρολόι , μια στη πόρτα...Ξαφνικά η αναγγελιά..."Άφιξη της τάδε πτήσης από το τάδε μέρος" ...κεφάλια να κουνιούνται...καρδιές να χτυπούν ακόμα πιο δυνατά...οι πόρτες ανοίγουν...άνθρωποι βγαίνουν σέρνοντας πίσω τους βαλίτσες, σακούλες, ανυπομονησία...τα κεφάλια κουνιούνται δεξιά και αριστερά..το ραντάρ εντοπίζει, αγκαλιές ανοίγουν, δάκρυα τρέχουν, φωνές , γέλια...ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται και φιλιέται...οι πόρτες ξανανοίγουν....μια γιαγιά δεν αντέχει...τρέχει , περνά την απαγορευμένη πόρτα, αρπάζει το εγγόνι και αρχίζει να κλαίει , να γελάει να φωνάζει....κι αυτό να ανοίγει τα χεράκια του και να τη σφίγγει..ανάμεσα σε όλους αυτούς και εγώ , με καρδιά να χτυπάει.....η πόρτα ξανανοίγει..ακούω φωνές, χαλαρά μαλώματα,γέλια και ροδάκια να σέρνονται..."Έρχονται, έρχονται" σκέφτομαι...η Νάντια με την Ειρήνη...αυτοκόλλητα από τότε που φόραγαν πάνες.Ακόμα και τότε, χτύπαγε το ένα το άλλο....27 χρόνια μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν...δε περνάει μισάωρο χωρίς να πατήσουν καβγά...και μετά να γελάνε σαν τις κλώσσες! Έρχονται τα κορίτσια μου!!!Μόλις με βλέπει η αδερφή, σκάει στα γέλια..."Αδερφηηηηή!!! Ήρθες???" ...Ήρθα κορίτσι μου, ήρθα! Με αγκαλιάζει, με φιλάει...ενθουσιασμένη! Με αφήνει και ξεχύνεται στην αγκαλιά του Μιχάλη...πόσο να της έλειψα άραγε!!! Και αρχίζουν να περιγράφουν , σέρνοντας τις βαλίτσες ξοπίσω τους...Είμαι ενθουσιασμένη που το ζω αυτό...τις λίγες φορές που έχω ταξιδέψει, ζω για τη στιγμή που θα ανοίξουν οι πόρτες και θα ξεχυθώ στην αγκαλιά κάποιου.....και θέλω να το ζω συνέχεια..

Τα αεροδρόμια γράφουν καθημερινά εκατοντάδες, χιλιάδες παράλληλες ιστορίες....αγάπης , μίσους, χωρισμών,σπουδών,ξενιτιάς...πολλές φορές λέω ότι θα ζούσα άνετα σε ένα αεροδρόμιο, όπως ο Τομ Χανκς στο Terminal.Πεθαίνω να βλέπω τους ανθρώπους στις αίθουσες αφίξεων και να προσπαθώ να μαντέψω ποιον περιμένουν και την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό...όλοι φαντάζομαι έχουμε δει το Love Actually...αν σκηνοθετούσα ποτέ την αγάπη μου για τα αεροδρόμια, θα είχα ως σημείο αναφοράς τη αρχή και το τέλος αυτής της ταινίας...

Mate...ώρα να με πας ταξίδι..............

Just another day.....

Κυριακή πρωινομεσήμερο...αυτή η ώρα μεταξύ πρωινού και μεσημεριού, που δε ξέρεις αν θες να πας για καφέ ή να σαπίσεις στον καναπέ με καφέ και εφημερίδες.Διαβάζω σκεφτική το ΒΗΜΑ Gourmet...δεν ήξερα οτί μπορούσα να κάνω τόσα πράγματα με τις πατάτες!!!!Έλα ρε....Ξαφνικά το POP -σημάδι ότι κάποιος με ψάχνει στο facebook- με επαναφέρει από το Ταξίδι στη χώρα της πατάτας....."Καλημέρα..πάμε για καφέ με τη κόρη μου?"...γιατί όχι,σκέφτομαι...το σπίτι δε με χωράει σήμερα..παρόλο που είμαι κομμάτια από το χθεσινό μου breakdown,με κερδίζει ο καφές ...ας όψεται η κόρη του Τάσου που μας χορεύει στο ταψί!!! "Μπαμπά, πάμε για καφέ?"..στον Όμιλο..8 χρονών και εκείνος κάθεται προσοχή!Εγώ σε όχι και τη καλύτερη διάθεση...κάτι η χθεσινή αδιαθεσία, κάτι η σημερινή μου ανάγκη να τα μαζέψω και να μην ξαναγυρίσω ποτέ πίσω, ο καφές στον Όμιλο, με τη θεά Georgia και τον μπαμπά Τάσο μου ακούγεται σαν ψυχοθεραπεία. Ζεστός καφές, μπροστά στη θάλασσα, με το μυαλό εκεί που θέλω να είναι και φυσικά με την απαιτούμενη συζήτηση που τόσο κι εγώ κι εκείνος έχουμε ανάγκη....Εκείνος για τους δικούς του λόγους, εγώ για τους δικούς μου...δυστυχώς η σημερινή μέρα δεν είναι όπως θα έπρεπε..όπως και πολλά άλλα πράγματα επίσης...πόσο με κουράζει να σκέφτομαι και να φιλοσοφώ.Θέλω απλότητα στη ζωή μου, αλλά δεν την έχω ρε γαμώτο..γιατί???Η Μαρία μου στέλνει τα απαραίτητα posts..."mate, we have the same questions,eleos"...ναι, καθόλου απαντήσεις όμως Μαράκι...καμία απάντηση. Και πλέον βαριέμαι και να τις ψάξω..δε νομίζω οτι έχει νόημα.Ο καθένας στον κόσμο, στο προσωπικό του σύμπαν, το γεμάτο προβλήματα άλυτα και ανούσιες ερωτήσεις.Κανένας δε θέλει, κανένας δεν επιδιώκει να κάνει ένα σάλτο στο σύμπαν του διπλανού του, μήπως ρε αδερφέ βρει κάτι να του αρέσει...

Σήμερα ήθελα να bloggarω για τα αεροδρόμια, αλλά δε μου βγαίνει...δεν είμαι καλά. Παίρνω λοιπόν τη μιζέρια μου να τη βγάλω καμιά βόλτα...τώρα που το σκέφτομαι , λέω να τη πετάξω στον Θερμαϊκό..δε ταιριάζει με τα μαλλιά και τα μάτια μου...με χλωμιάζει...στη τελική, today, is just another day.

Έλα κοπέλα...έχω σαμπάνια!!

Πρόσφατα το alter ego μου είπε πως το προηγούμενο Σάββατο στο On the Road πρέπει να γελάσαμε τόσο πολύ και τόσο δυνατά , που μάλλον το σύμπαν μας πρόσεξε και είπε να σπάσει πλάκα με τη πάρτη μας...δεν εξηγούνται αλλιώς οι σουρεαλιστικές στιγμές που έζησα την εβδομάδα που μας πέρασε!!!!

Αναρωτιέμαι μερικές φορές πόσα αποθέματα αυτοσαρκασμού πρέπει να έχω για να μπορώ να γελάω με τα χάλια μου......αυτή την εβδομάδα ξεπέρασα τον εαυτό μου!!!!

Έχουμε και λέμε λοιπόν....

Σουρέαλ σκηνικό no1....

Τρίτη πρωί...τοποθεσία, κέντρο,γραφείο. Ντυμένη business..μαύρη φούστα στενή ως το γόνατο, πουκάμισο, γόβες ψηλές (να σημειωθεί αυτό, οι γόβες θα μας απασχολήσουν και παρακάτω...) , παλτό στενό μαύρο αυστηρό, πέρλες στο λαιμό,γυαλιά, μαλλί χτενισμένο,χαρτοφύλακας TOUS...το μεγαλοστέλεχος που λέει και η Χριστίνα...έτοιμη να σαρώσω...χαχαχαααα...αμ δεεεε!!!!! Κάνω το ραντεβού μου στο σε συνθήκες πολικού ψύχους γραφείο μας (τα κλιματιστικά μας άφησαν χρόνους..) και ετοιμάζομαι να φύγω καπάκι σε δεύτερο ραντεβού στη Τσιμισκή, στο ύψος της Δωδεκανήσου.Έξω μετα βίας 2-3 βαθμοί θερμοκρασία...έχω γίνει παγοκολώνα...σκέφτομαι.."Μπα δε τη παλεύω να περπατήσω ως εκεί. Θα πάρω λεωφορείο!"

Βγάζω λοιπόν το εισητηριάκι μου,,περπατάω κυρία με τις γόβες και τον χαρτοφύλακα TOUS (αυτό μας μάρανε!!) και φτάνω στη στάση..βλέπω το 5 να έρχεται.Σκέφτομαι.."ωραία, αμέσως ήρθε, έχω παγώσει!"..σταματάει...ανοίγει η πόρτα...είμαι στη μπροστά , του οδηγού...ανεβάζω το δεξί μου πόδι στη σκάλα...σηκώνω το αριστερό..πάω να το ανεβάσω...και....κλαπ...ακούω πίσω μου τη γόβα να εγκαταλείπει το πόδι μου και να σκάει στον δρόμο! Κοιτάω πίσω...κοιτάω τον οδηγό..(σας ξαναθυμίζω πως είμαι ντυμένη σαν χρηματιστής στη Wall Street..τι το 'θελα η καψερή..!!)...του λέω..." Αχ, μισό λεπτό, μη φεύγετε...να πάρω το παπούτσι μου!"...με κοιτάει ο άνθρωπος απορημένος , έτοιμος να αφήσει το τιμόνι και να πέσει κάτω στ πατώματα από τα γέλια...τι να κάνω και εγώ...κατεβαίνω από το λεωφορείο (πάντα όμως κυρία...αυτό μας έλειπε!!), παίρνω το παπούτσι, το φοράω, στρώνω το παλτό μου, σηκώνω το κεφάλι και ανεβαίνω σαν κυρία στο λεωφορείο.Λέω στον οδηγό.."ευχαριστώ πολύ και με συγχωρείτε"...Αααα, όλα κι όλα! Τρόπους έχω...μη με περάσει και για unsocialable...! Άσχετα αν ο άνθρωπος θα περιέγραφε το σκηνικό το βράδυ στο σπίτι του και θα γελούσαν μέχρι δακρύων...βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, μέσα στο λεωφορείο είχε καμιά 10οαριά ανθρώπους..μάλλον πολλές οικογένειες θα διασκέδασα εκείνη τη μέρα! Ανέβηκα λοιπόν, χτύπησα το εισητήριο μου και έφτασα στον προορισμό μου, πάντα Κυρία!!

Σουρέαλ σκηνικό νο2.....

Τρίτη βράδυ....τόπος, σπίτι μου.Έχει έρθει η κυρία που μου σιδερώνει. Της έχω βγάλει 9 με 10 πλυντήρια για σίδερο (ευτυχώς..θα καταλάβετε παρακάτω το γιατί..). Σιδερώνει, ενώ εγώ δουλεύω στο σαλόνι..η ώρα έχει πάει 8. Ετοιμάζομαι για να πάω yoga. Η Τρίτη και η Παρασκευή είναι μέρες yoga. Ετοιμάζομαι λοιπόν, παίρνω τη τσαντούλα μου, το στρωματάκι μου και πάω μέσα στη κυρία να της πω ότι φεύγω.Της λέω.."κα Νόνικα, μόλις τελειώσετε, τραβήξτε την πόρτα". Της αφήνω χρήματα και φεύγω. Ανοίγω τη πόρτα, τη κλείνω και φεύγω. Κάνω το μάθημα μου, γυρίζω σπίτι στις 10 (μετά από 2 ώρες)ανανεωμένη και βάζω το κλειδί στη πόρτα να ανοίξω....ας θυμηθούμε σε αυτό το σημείο ότι η πόρτα έπρεπε να είναι είναι ξεκλείδωτη, για να μπορέσει να η γυναίκα να φύγει....αμ δεεεε.....το κλειδί γυρνάει μια, δυο ,τρεις....oooopssssss...γιατί είναι η πόρτα κλειδωμένη???? Αρχίζω να κάνω συνειρμούς....δε μπορεί...μπααααα...λες να την κλείδωσα μέσα??? Μπαίνω στο σπίτι...τα φώτα ανοιχτά όπως τα άφησα...προχωράω προς το play room, εκεί που την άφησα να σιδερώνει...OHHHH MY GOD!!!!!!!!Κλείδωσα τη γυναίκα μέσα!!!! Κλείδωσα τη κυρία που μου σιδερώνει μέσα στο σπίτι!!!! Όχι ρε φίλε....ευτυχώς για καλή δική μου τύχη (και δική της όπως αποδείχτηκε τελικά) της είχα αφήσει τόσα ρούχα, που ακόμα σιδέρωνε αμέριμνη , βλέποντας σίριαλ, μην έχοντας καταλάβει τίποτα.....

Σουρέαλ σκηνικό νο3....

Πέμπτη μεσημέρι...τοποθεσία Αγ. Ιωάννης.Γυρίζω με το αυτοκίνητο στο σπίτι, να μαγειρέψω κάτι στα γρήγορα, για να ξανακατέβω στο γραφείο. Στρίβοντας για το σπίτι, βλέπω πως σήμερα έχει λαϊκή.Ευκαιρία σκέφτομαι, να πάρω κανένα λαχανικό. Κατεβαίνω...Μαύρο παντελόνι τζιν, μπότες πάνω από το γόνατο μαύρες λουστρίν,πουλόβερ μαύρο εφαρμοστό,το μαλλί λυτό κάτω, κατάξανθο να το χτυπάει ο ήλιος..Τσάντα γνωστής γαλλικής φίρμας (πες ρε Γκόλνα....)-αυτή μας μάρανε στη λαϊκή! Καροτσάκι καφέ-καρό λαϊκής (ναι έχω και τέτοιο...) να το σέρνω πίσω μου..Ξεκινάω το σουλάτσο ανάμεσα σε κρεμμυδάκια, μαρούλια, μπανάνες , μήλα, αβοκάντο (ναι , έχει και τέτοια η λαϊκή του Αϊ Γιάννη...τι μας περάσατε..χωρίς αβοκάντο εμείς δε ζούμε!!),πατάτες και τα συναφή συμπαθή οπωροκηπευτικά...κοιτάω εκστασιασμένη..δε ξέρω γιατί με πιάνει αυτό όταν πηγαίνω στη λαϊκή, κανονικά αυτό θα έπρεπε να το παθαίνω στα Hondos και το Zara!!! Ξαφνικά ακούω πίσω μου...." Έλα κοπέλα...έχω σαμπάνια!" ....Γυρνάω και κοιτάω....βλέπω έναν 30 something sunburnt farmer να με κοιτάει ανάμεσα σε κρεμμυδάκια και μαρούλια ,με το βλέμμα σάτυρου σε διονυσιακό τσιμπούσι και εμένα να τον κοιτάω σαν την Λερναία Ύδρα έτοιμη να τον πνίξω με ότι έχω πρόχειρο...Τώρα αυτό είναι καλό????Τι να υποθέσω η γυναίκα....? Απόφασισα...τέρμα η λαϊκή..ακόμα κι αυτή η upperclass (μη χέσω) του Αϊ Γιάννη!! Έτσι μου 'ρχεται να πάρω μια σαμπάνια κ (που πάει καλέ ο νους σας??)να την πιω μονοκοπανιά!!! Με είπε βίζιτα ή είναι ιδέα μου???

Σουρέαλ σκηνικό νο4...

Πέμπτη πρωί..τοποθεσία κέντρο Θεσσαλονίκης,διάβαση Έκθεσης-Αγγελάκη. Προχωρώ με δυο συναδέλφους προς το γραφείο...ξενυχτισμένη από το προηγούμενο βράδυ, περπατάω σαν ζαλισμένο κοτόπουλο..σταματάμε στη διάβαση να περάσουμε απέναντι...νιώθω το δεξί μου πόδι να υποχωρεί και μένα να υποχωρώ σταδιακά όπως ο Coyote όταν πέφτει κάθε φορά από τον γκρεμό.Κρατιέμαι από τους συναδέλφους (ευτυχώς) ,κοιτάω κάτω και βλέπω....oh mondieu! το καπάκι του υπονόμου να υποχωρεί και να με υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες...είχαν ξεχάσει να σταθεροποιήσουν την πλάκα που κλείνει τον υπόνομο...και εγώ ακόμα λίγο να κάνω παρέα με τα ποντίκια και τις κατσαρίδες που χτες έκαναν πορεία διαμαρτυρίας στο σπίτι μου για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που τους παρέχω..και τις οποίες έδιωξα χτες κακήν κακώς από το σπίτι μου, το οποίο είχα να καθαρίσω και εγώ δε θυμάμαι από πότε... Κ. Παπαγεωργόπουλε να είστε καλά..το έργο που κάνετε σε αυτή τη πόλη είναι αξιομνημόνευτο!!!

Το σουρέαλ στη ζωή μου κοντεύει να γίνει νόμος...και όπως λέει και το alter ego μου (love u dear..) σε άψογα greeklish.."mate, kapoios mas exei selhniasei...den uparxei!!!grande faseis!!! akou kleidwses th gunaika!!!to mualo sou eprepe kanonika!LOL" ...retweeted αυτούσιο!!!!

Έλα κοπέλα...έχω σαμπάνια........absofuckinglutely!!!!

Lazy afternoon...and parallel universe

Lazy Sunday afternoon με διάθεση περίεργη. Το μυαλό μια εκεί, μια εδώ...που είναι το "εκεί" και που είναι το "εδώ", ανάθεμα αν έχω καταλάβει. Εδώ στο σπίτι, εδώ στη Θεσσαλονίκη, εδώ στην Ελλαδίτσα....εδώ σε αυτό τον πλανήτη. Εκεί....εκεί σε μια μάζωξη για μπύρες με το Γκολνάκι....εκεί κάπου στη Βαρκελώνη ή στο Βερολίνο..ή ακόμα πιο μακριά..εκεί έξω από αυτή τη χώρα που δεν αντέχω πια λεπτό...εκεί σε άλλο πλανήτη.......εκεί κάπου με τη σκέψη άλλου..σε σένα, σε μένα. Δε μπορώ να προσδιορίσω αν θέλω να είμαι "εδώ" ή "εκεί".

Διαβάζω εφημερίδες ακούγοντας μουσικάρες...αγαπημένη κυριακάτικη συνήθεια. Το μυαλό όμως αρνείται να συμμορφωθεί.Τις κλείνω...κοιτάω το ταβάνι.Σκέφτομαι.....κακιά συνήθεια που την απέκτησα πρόσφατα..so not me!Αρνούμαι να παραδεχτώ σκέψεις και συναισθήματα...fuck..πως γίναμε έτσι?Νόμιζα πως στα 30+ τα πράγματα θα ήταν πιο ξεκάθαρα! Η καρδιά λέει άλλα, το μυαλό γειώνει....παραληρώ ή είναι ιδέα μου?

Στο δικό μου παράλληλο σύμπαν ο κόσμος έχει δυο φεγγάρια, είμαι συγγραφέας και ζω σε ένα σπίτι δίπλα σε μια λίμνη..... κάθομαι στη ξύλινη ράμπα μου (porch...πόσο πολύ θα ήθελα να έχω ένα σπίτι με porch...),ακούω jazz και γράφω. Στο δικό μου παράλληλο σύμπαν δεν υπάρχει φασαρία, βλέπω μόνο πράσινο και είναι πάντα καλοκαίρι..γράφω , καπνίζοντας και πίνοντας πράσινο τσάι..και μόλις νυχτώνει έρχονται οι φίλοι μου και ξαπλώνουμε στο πράσινο, πίνοντας, καπνίζοντας, αμπελοφιλοσοφώντας, κοιτώντας τα άστρα..

Πολύ ρομαντική διάθεση απόψε...so not me also...κάτι σαν να έχω πάθει τελευταία. Μάλλον τάσεις φυγής θα το έλεγα.Το alter ego μου, το Μαράκι μου, μου πόσταρε απόψε ένα υπέροχο κομμάτι..Pete La Roca - Lazy Afternoon. Το soundtrack του παράλληλου σύμπαντός μου. Στο δικό μου σύμπαν χωράνε συγκεκριμένοι άνθρωποι...άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες είναι ακατόρθωτο να τους έχω όπως εγώ θέλω..άνθρωποι που στο δικό μου σύμπαν θα έχουν ότι ρόλο εγώ τους δώσω. Και άνθρωποι που εγώ απλά θα τους σβήνω, όταν το αποφασίζω..ή τώρα που το ξανασκέφτομαι...στο δικό μου παράλληλο σύμπαν, εγώ είμαι ο συγγραφέας και μπορώ να αλλάζω τη ζωή όπως και όταν το θέλω..αν κάτι δε μου αρέσει , απλά θα το σβήνω και θα γράφω την ιστορία από την αρχή.

It's getting dark and I'm getting sentimental over you...ο Pete la Roca συνεχίζει τη μαγεία του...η jazz πλυμμυρίζει το δωμάτιο ....και εγώ σας αφήνω και μεταφέρομαι στο παράλληλο σύμπαν μου....εκεί που τα πάντα είναι όπως θέλω εγώ.

Goodnight ....

Louie....this is the beginning of a beautiful friendship....

Πριν από μερικές ημέρες, η αγαπητή μου Γκόλνα πόσταρε στο προφίλ μου στο Facebook ,από το YouTube, το τέλος της ταινίας Casablanca, όπου ο Rick λέει στον Louie : "Louie...I think this is the beginning of a beautiful friendship"...και επειδή εγώ μόνο αφορμές χρειάζομαι, είπα να εξελίξω τα προηγούμενα δύο post και να προσπαθήσουμε να δούμε και την άλλη σκοπιά, την θετική.........

Εδώ και μέρες , αναλωνόμαστε σε συζητήσεις και αναλύσεις για τις ανθρώπινες σχέσεις , τα αναπάντητα ερωτήματα, τα συναισθήματα και τις υποθέσεις. Εκείνες τις υποθέσεις, για τις οποίες μιλούσαμε χθες, όπου το Αγόρι γνωρίζει Κορίτσι και τα κάνουν μπάχαλο, επειδή αρνούνται να κάτσουν ο ένας απέναντι στον άλλον και να πουν τι ακριβώς σκέφτονται, με αποτέλεσμα είτε να χαθεί για πάντα ένας υπέροχος έρωτας , είτε μια υπέροχη φιλία. Και στις δύο περιπτώσεις , όλοι είναι χαμένοι από χέρι...και πρώτη και καλύτερη η ίδια η Επικοινωνία (ναι, με κεφαλαίο γράμμα, διότι αυτό της αξίζει!). Η Επικοινωνία που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη αυτόν τον δύσκολο καιρό που διανύουμε και όμως επιμένουνε να την πατάμε κάτω σαν ένα μικρό μικρό μυρμηγκάκι....

Να σας θυμίσω το σκηνικό που περιέγραφα χτες....το γνωστό , αλλά τόσο προσφιλές και άκυρο σε όλους μας σπορ της ανταλλαγής μηνυμάτων. Ναι, ΑΚΥΡΟ! Αυτό το τρελό παιχνίδι παρερμηνείας και υποθέσεων , που το μόνο που κάνει είναι να καταστρέφει καρδιές και σχέσεις, όταν δε χρησιμοποιείται σωστά! Το σκηνικό όπου έχει ξημερώσει η επόμενη μέρα και το Αγόρι με το Κορίτσι ανταλλάσουν sms, δηλώνοντας απλά την αμηχανία τους και τα ερωτηματικά που έχουν μέσα στο μυαλό τους......και που 9 στις 10 φορές καταλήγει σε grand disaster...

Αφήστε με τώρα να σας περιγράψω ένα άλλο σκηνικό...Ας σκεφτούμε το ενδεχόμενο να κλείσουν το Αγόρι και το Κορίτσι τα ρημαδοκινητά και το chat στο Facebook και να δοκιμάσουν να βρεθούν από κοντά...Κλείνουν λοιπόν ραντεβού.....με άμυνες στο φούλ ανεβασμένες παρόλα αυτά και ενδεχομένως με κάποιες τάσεις επιθετικότητας....Συναντιούνται λοιπόν.Μόλις βλέπουν ο ένας τον άλλον , θυμούνται τον λόγο που τους έφερε κοντά και χαλαρώνουν λίγο τις άμυνες..λίγο , όχι πολύ, μη παίρνουμε και αέρα.!!! Το Αγόρι πλησιάζει το Κορίτσι, την αγκαλιάζει και τη φιλάει...ίσως να του έλειψε και λίγο, αλλά ακόμα είναι φρικαρισμένος και δε θέλει να το παραδεχτεί! Εκείνη σιγά σιγά χαλαρώνει και η επιθετικότητα σιγά σιγά εξανεμίζεται...δεν είναι σίγουρη ακόμα για το τι θέλει από αυτήν το Αγόρι. Αρχίζουν να κουβεντιάζουν...σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγονται. Να βγάζουν τις σκέψεις τους, τα πως και τα γιατί......όλες εκείνες τις ανόητες υποθέσεις που παραλίγο να τους έκαναν και εχθρούς...Χαλαρώνουν ακόμα περισσότερο, μάλιστα έχουν αρχίσει να δημιουργούν και ευχάριστα συναισθήματα ό ένας για τον άλλον! Σκέφτονται και οι δύο..."Καλά, αυτό εννοούσε με εκείνο το μήνυμα..." ...ή ......" Ουφφφ...χαλάρωσα" . Και έτσι, σιγά σιγά όσο περνάει η ώρα , αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι χαζοί ήταν και οι δύο....and HAPPY END!

Το τι συνέχεια θα βάλει ο καθένας από εμάς στη παραπάνω ιστορία, είναι στο δικό του χέρι....το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός που κέρδισε απόψε είναι η Επικοινωνία! Ας το βάλουμε καλά αυτό στο κεφάλι μας...η Επικοινωνία θα σώσει πολλούς έρωτες και ακόμα περισσότερες φιλίες....και φυσικά...θα δημιουργήσει και πολλές καινούριες!!!

Θα κλείσω λοιπόν αυτό το post αφιερώνοντας το σε δύο καινούριες μου φιλίες.....

Welcome guys... "I think this is the beginning of a beautiful friendship"....Casablanca , 1942

Undisclosed desires...

Με αφορμή το post του κομματιού των MUSE , Undisclosed Desires , μιας φίλης σήμερα στο Facebook , μπήκα πάλι σε σκέψεις....ξανά στο τριπάκι να σκεφτώ τι είναι αυτό που δεν μας αφήνει να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μας. Και γιατί να έχουν γίνει όλα τόσο δύσκολα....Και για ποιο λόγο πρέπει να υποθέτουμε και να προεξοφλούμε από πριν τι σκέφτεται και πως θα αντιδράσει ο άλλος....Μάλλον όμως πρέπει να γίνω πιο σαφής.

Λοιπόν...ας πάρουμε ως αφετηρία μια γνωστή σε όλους μας ιστορία, που πιθανόν να την έχουμε ζήσει περισσότερες από 2-3 φορές ο καθένας μας στη ζωή του. Αγόρι γνωρίζει Κορίτσι, Αγόρι καλεί σε δείπνο παύλα ποτό παύλα ότι βάλει ο νους σας το Κορίτσι και περνούν υπέροχα. Τόσο , που δεν θέλουν να ξεκολλήσουν το πρώτο βράδυ, παρόλο που οι στοιχειώδεις κανόνες του dating φωνάζουν για το αντίθετο.....Καληνυχτιούνται με ένα -δύο - τριακόσια δύο φιλιά με την προσμονή της επόμενης συνάντησης. Πέφτουν πανευτυχείς (και οι 2) στο κρεβάτι για ύπνο...............και ξημερώνει η επόμενη μέρα! Αχχχ, αυτή η επόμενη μέρα! Λες και το πρώτο φως της ημέρας είναι τόσο τοξικό , ώστε σβήνει και θάβει όλα αυτά που ένιωθαν πριν 7-8 ώρες το Αγόρι και το Κορίτσι.

Και αρχίζουν τα ερωτηματικά και οι άσκοπες υποθέσεις..και κυρίως οι παρερμηνείες..."γιατί μου είπε έτσι.." ..."δε με πήρε για καλημέρα"..."μου έστειλε μήνυμα για καλημέρα"..." δε με αποκάλεσε μωρό του"...." καλά, είναι δυνατόν να χρησιμοποίησε τελεία, αντί για αποσιωπητικά"..."άρα αυτό σημαίνει κάτι.." ..."μήπως τελικά δε γουστάρει.."..."πω, πω με γείωσε..." . Όποιος διαβάσει την παραπάνω στιχομυθία,θα θεωρήσει τον άνθρωπο που την δημιούργησε τουλάχιστον παρανοϊκό ...και θα έχει και δίκιο!!!! Και όμως όλοι ξέρουμε πως 9 στις 10 φορές πέφτουμε σε αυτό το τριπάκι....όλοι όμως!

Είμαστε τόσο εγωιστές , ώστε μας είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τους αμυντικούς μηχανισμούς της άλλης πλευράς και ταυτόχρονα να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να σπάσει τα μούτρα του. Πολλοί θα απαντήσουν -και δικαιολογημένα- ...."έχω φάει τόσες ανάποδες στη ζωή μου, που δε μπορώ να το ρισκάρω ξανά". Η φράση αυτή έχει λογική. Από τη μία. Διότι αν δούμε και την άλλη όψη, θα καταλάβουμε ότι τελικά αυτός είναι και ο λόγος που είμαστε μόνοι μας! Ο φόβος μας να μην πέσουμε και μείνουμε μόνοι, μας έχει καταντήσει πραγματικά μόνους. Αντί να πάρουμε το ρημάδι το τηλέφωνο και να πούμε στον άλλον "'Ελα...ξέρεις θέλω να σε δω. Σε σκέφτομαι" , κάνουμε πίσω και περιμένουμε, γιατί φοβόμαστε. Δυστυχώς όμως το ίδιο κάνει και η άλλη πλευρά....

Στην τελική, ας πέσουμε...so what?????? Πες στον άλλον ότι τον σκέφτεσαι και άσ'τον να σε γειώσει! Είναι πολύ καλύτερα να το πεις,να σε γειώσει και να προχωρήσεις, παρά να χάνεις χρόνο με ερωτηματικά και απορίες του τύπου " τι θα γινόταν αν..." . ΤΙΠΟΤΑ. Με το "αν" δε γίνεται απολύτως τίποτα. Το ενεργητικό ρήμα είναι το "κάνω". Το "αν" είναι υποθετικός σύνδεσμος. Και από υποθέσεις πήξαμε!!! REVEAL your UNDISCLOSED DESIRES now!! Χωρίς ΑΝ....